افتادگی آموز..

هیچ وقت آدم بزرگی نبودم،اما یکی از بزرگترین اهدافم این بود که از خدا خواستم بهش برسم.همیشه دچار حس ذوق میشم وقتی کسایی رو میبینم که به این هدف به صورت نسبی رسیدن و از خدا می خوام من هم بتونم برسم به آرزوم..

تو دانشکده ی علوم انسانی کار داشتم که یاد باری افتادم که مدتی پیش با سید اومده بودیم..دکتر میرباقری عزیز رو توی راهرو دیدیم که در حال وارد شدن به یکی از اتاق ها بودن و وقتی صدای "سلام استاد" ما رو شنیدن طوری مسیرشون رو عوض کردن و با لبخند به سمتمون اومدن برای دست دادن انگار دوستی صمیمی که سال ها میشناسن رو دیده ن..با خودم فک کردم چه خوب گفتند که درخت هر چه بارش بیشتر سرش پایین تر..روحم شاد میشه هر بار که میبنم استاد رو..سرت سلامت استاد..خدایا اخلاق خوش و سری به زیر افتاده رو روزی ما هم بکن..آمین..

/ 0 نظر / 7 بازدید